روزه و نماز، افطار و رمضان:

بر سفره دل درويشم قوت مهربانيت را مي گذارم
روزه محبت را با مهربانيت افطار مي كنم
قبله گاه اميد را در وفايت مي جويم
وضويم ا در درياي اشكهاي معرفت مي گيرم
نماز عشق را بر دستان محبت سجده مي كنم
مهر خداوند را با واسطه دستان تو مي بينم
و روز دگر را با تكرار ان نيت مي كنم

در نگاهت مي توان غم را ديد
مي توان روزهاي بي كسي را ديد
مي توان رنج و مهنت را ديد
در نگاهت مي توان مهرباني را ديد كه چنان مرواريد بر گونه هايت آويز است
مي توان بيكسي را ديد كه از كودكي گريبانگيرت بوده است
نگاهت را خيره مي شوم و بر شانه ات تكيه مي كنم و چنان ابر بهاري زجه هاي تنهايي را سر مي دهم
شايد كسي با گوش دل بشنود و با نداي محبت آن را پاسخ گويد
شايد باز هم مثل آن روزها دستي به مهرباني موهايم را لمس كند و شبنم نگاهم را بزدايد

تو يه شب تاريك، سوت و كور خسته و خاموش
تك و تنها نشستم، از همه شدم فراموش
چشمام بارون رو نم نم، مي ريزن به روي گونم
دلم يه عالمه قصه داره، اونان كه با من مي مونن
يه دل پر غصه دارم، يه دل شكسته دارم
آدما دلشون همه سنگه، ميزارن و ميرن دلي كه تنگه
مگه يادشون رفته همدم غصه هاشون تو بودي
يه كوه صبور و صميمي، شونه اشكاشون تو بودي
از دست دلم فرياد دارم، از اون قديما كه ياد دارم
هر كي اومد يه گل تو گلدون خالي دلم گذاشت
وقتي گلا و برداشت گلدونو سرجاش نگذاشت
پيش پاي همه هر كي يه پا به پهلوش گذاشت
                               ......
چيني گلدون دلم مگه چقده طاقت داره
ميتركه و ميشكنه، اينو هميشه عادت داره
از خدا تو دنيا فقط يه آرزو دارم
يكي بياد يه گل ساده تو دلم برا هميشه بزاره
شايد بشه اون روز رو خدا بياره، شايد بشه اون روز رو خدا بياره